Έχω παρακολουθήσει μέχρι σήμερα τα περισσότερα παιχνίδια του Μουντιάλ και η αίσθηση που μου μένει είναι πως το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει ση...
Έχω παρακολουθήσει μέχρι σήμερα τα περισσότερα παιχνίδια του Μουντιάλ και η αίσθηση που μου μένει είναι πως το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει σημαντικά. Με τους νέους κανονισμούς, τη βελτιωμένη φυσική κατάσταση των ποδοσφαιριστών και την εξέλιξη της τακτικής, το παιχνίδι είναι πλέον πιο γρήγορο, πιο έντονο και ίσως πιο τεχνικό από ποτέ.
Ωστόσο, παρακολουθώντας τους αγώνες, δεν μπορώ να μη διαπιστώσω ότι λείπει κάτι που χαρακτήριζε τις προηγούμενες δεκαετίες: οι μεγάλες ατομικές ενέργειες, οι ποδοσφαιριστές που μπορούσαν με μια ντρίμπλα, μια έμπνευση ή μια απρόβλεπτη κίνηση να ξεσηκώσουν ολόκληρο το γήπεδο.
Οι παλαιότεροι θυμόμαστε τον Ζίκο, τον Σώκρατες, τον Ρομάριο, τον Πάολο Ρόσι που επέστρεψε στην εθνική Ιταλίας μετά την τιμωρία του και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο Μουντιάλ του 1982, τον Ντέιβιντ Μπέκαμ και τον Ρομπέρτο Κάρλος με τις απίστευτες εκτελέσεις φάουλ, τον Ζιντάν, τον Ροναλντίνιο και φυσικά τον ανεπανάληπτο Ντιέγκο Μαραντόνα.
Ήταν ποδοσφαιριστές που δεν ακολουθούσαν απλώς το παιχνίδι· το καθόριζαν. Έδιναν στον φίλαθλο την αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή μπορούσε να συμβεί κάτι μοναδικό.
Σήμερα υπάρχουν αναμφίβολα σπουδαίοι ποδοσφαιριστές. Όμως, με εξαίρεση ίσως τον Λιονέλ Μέσι, είναι δύσκολο να βρει κανείς παίκτες που να διαθέτουν εκείνη τη σπάνια ικανότητα να ξεσηκώνουν τα πλήθη μόνο με την προσωπική τους έμπνευση.
Το σύγχρονο ποδόσφαιρο βασίζεται περισσότερο στη συλλογική λειτουργία και λιγότερο στον καλλιτέχνη του γηπέδου.
Ιδιαίτερα θετική εντύπωση μου προκαλούν οι αφρικανικές ομάδες. Κάθε χρόνο εμφανίζονται πιο ώριμες, πιο οργανωμένες και πιο ανταγωνιστικές. Διαθέτουν ταλέντο, ταχύτητα, δύναμη, αλλά πλέον και υψηλό επίπεδο ποδοσφαιρικής τακτικής. Πιστεύω ότι στο επόμενο Μουντιάλ οι κορυφαίες αφρικανικές εθνικές ομάδες θα είναι απολύτως ισάξιες των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και ίσως διεκδικήσουν ακόμη πιο σημαντικές διακρίσεις.
Θετική εικόνα αφήνει και η διαιτησία. Παρά τα προβλήματα που κατά καιρούς προκαλεί η χρήση της τεχνολογίας, οι διαιτητές δείχνουν καλύτερα προετοιμασμένοι και πιο συνεπείς στις αποφάσεις τους, συμβάλλοντας στη διεξαγωγή αγώνων με μεγαλύτερη δικαιοσύνη.
Το σημερινό ποδόσφαιρο είναι αναμφίβολα πιο γρήγορο και πιο αποτελεσματικό.
Ίσως όμως, μέσα στην τελειότητα των συστημάτων και των τακτικών, να έχει χαθεί ένα μικρό κομμάτι από εκείνη τη μαγεία που έκανε εκατομμύρια φιλάθλους να σηκώνονται όρθιοι από τις θέσεις τους περιμένοντας την επόμενη μεγάλη έμπνευση ενός ξεχωριστού ποδοσφαιριστή.
Και αυτή είναι μια νοσταλγία που πολλοί από εμάς εξακολουθούμε να κουβαλάμε.
