Η φράση «μηδενική ανοχή στην εγκληματικότητα», που ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης είπε σήμερα επισκεπτόμενος την Ηλεία, έχει καταντήσει ένα από τα...
Η φράση «μηδενική ανοχή στην εγκληματικότητα», που ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης είπε σήμερα επισκεπτόμενος την Ηλεία, έχει καταντήσει ένα από τα πιο ανακυκλώσιμα συνθήματα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.
Ακούγεται ευχάριστα, γεμίζει τα τηλεοπτικά πλάνα με αέρα αποφασιστικότητας και υπόσχεται ασφάλεια.
Όμως, πίσω από τα φώτα των προβολέων, η πραγματικότητα παραμένει πεισματικά ίδια.
Όταν οι δηλώσεις επαναλαμβάνονται αυτούσιες εδώ και δεκαετίες, χωρίς ορατό αντίκρισμα στην καθημερινότητα του πολίτη, παύουν να αποτελούν πολιτική δέσμευση και μετατρέπονται σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα με ορίζοντα τις επόμενες κάλπες.
Το Πελατειακό Καθεστώς και η Εργαλειοποίηση
Το πρόβλημα της παραβατικότητας δεν είναι απλώς ζήτημα αστυνόμευσης· είναι ζήτημα βαθιάς πολιτικής υποκρισίας. Η περίπτωση των Ρομά και άλλων περιθωριοποιημένων ομάδων αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα:
Η Εκλογική Δεξαμενή: Αντί για ουσιαστική κοινωνική ενσωμάτωση, εκπαίδευση και εφαρμογή του νόμου, επιλέγεται συχνά η συντήρηση ενός καθεστώτος γκέτο.
Η Συναλλαγή: Οι πληθυσμοί αυτοί εργαλειοποιούνται συστηματικά σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Μετατρέπονται σε «στρατούς» ψηφοφόρων, όπου η ψήφος συχνά κατευθύνεται ανάλογα με τις υποσχέσεις, τα επιδόματα ή τις τοπικές πελατειακές δεσμεύσεις.
Τα «Τυφλά Μάτια»: Το κράτος κάνει τα στραβά μάτια στην ανομία. Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές, θυμάται τη «μηδενική ανοχή» όπου αμέσως μετά και αφού πλέον οι ψήφοι έχουν καταμετρηθεί, ξαναγυρίζουμε στο ίδιο γνώριμο πεδίο.
Το Συμπέρασμα
Όσο η σχέση της πολιτικής ηγεσίας με την παρανομία παραμένει πελατειακή και όσο οι νόμοι εφαρμόζονται αλά καρτ, οι βαρύγδουπες δηλώσεις στα κανάλια θα μοιάζουν με λόγια του αέρα. Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλες τηλεοπτικές επιχειρήσεις-βιτρίνα. Χρειάζεται ισονομία, κράτος δικαίου και πολιτικούς που δεν θα θυμούνται τα προβλήματα της επαρχίας μόνο όταν ανοίγουν οι κάλπες.
Άραγε, δεν έχουν βαρεθεί να επαναλαμβάνονται;
Δεν έχουν βαρεθεί οι παρατρεχάμενοι να βαρούν παλαμάκια σε κάθε ανούσια δήλωση;
