Ο Χρήστος Πολίτης, ο ηθοποιός που σφράγισε με την ερμηνεία του την ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης και του θεάτρου, δεν είναι πια ανάμε...
Ο Πολίτης ανήκε στη γενιά εκείνων των «μεγάλων» που συνδύαζαν την κλασική θεατρική παιδεία του Εθνικού Θεάτρου με την ικανότητα να μαγνητίζουν τα πλήθη, είτε στο σανίδι είτε στη μικρή οθόνη.
Γεννημένος στο Ηράκλειο Κρήτης στις 27 Δεκεμβρίου 1942, με το πραγματικό όνομα Χρήστος Πιατουλάκης, υπηρέτησε το θέατρο με συνέπεια και απαιτητικότητα. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1965), πρωτοεμφανίστηκε στον θίασο Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου στο έργο Δέκα μικροί νέγροι (1965-1966). Ακολούθησαν συνεργασίες με σημαντικούς θιάσους και δημιουργούς, ενώ συμμετείχε σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραγωγές έως το 1998.
Ιδιαίτερο κεφάλαιο στην πορεία του υπήρξε το Απλό Θέατρο, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος μαζί με τον Αντώνη Αντύπα.
Εκεί, ο Πολίτης υπερασπίστηκε ένα θέατρο ουσίας, φέρνοντας την τέχνη πιο κοντά στις γειτονιές και στο ευρύτερο κοινό. Παράλληλα, συνεργάστηκε με εμβληματικές μορφές του ελληνικού θεάτρου, όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αλέξης Μινωτής και ο Αλέξης Σολομός, ενώ συμμετείχε και σε διεθνή φεστιβάλ.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε κυρίως την περίοδο 1968-1974, συμμετέχοντας σε 18 ταινίες. Το 1969 κέρδισε το Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία Το κορίτσι του 17. Μετά από δεκαετίες αποχής, επανεμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη το 2022 στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Ωστόσο, ήταν η τηλεόραση που τον έκανε κομμάτι της συλλογικής μνήμης.
Από την πρώτη του εμφάνιση το 1973 στη σειρά
Τα δίχτυα του τρόμου, μέχρι τις συμμετοχές του σε ιστορικές παραγωγές όπως η Βασίλισσα Αμαλία και η Αφροδίτη, ο Πολίτης οικοδομούσε σταδιακά μια ισχυρή τηλεοπτική παρουσία.
Το 1991, όμως, ήρθε ο ρόλος που έμελλε να τον καθορίσει: ο Γιάγκος Δράκος στη σειρά Η Λάμψη του Νίκου Φώσκολου. Για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005, ο Χρήστος Πολίτης ενσάρκωσε έναν χαρακτήρα που ξεπέρασε τα όρια της μυθοπλασίας.
Με τη χαρακτηριστική χροιά της φωνής του, το διαπεραστικό βλέμμα και τη λιτή, αυστηρή ερμηνεία του, έγινε το απόλυτο τηλεοπτικό σύμβολο ισχύος της δεκαετίας του ’90 — ο «σκληρός» που το κοινό αγαπούσε να μισεί.
Παρά τη μεγάλη αναγνωρισιμότητα, ο ίδιος διατήρησε απόσταση από τον θόρυβο της δημοσιότητας.
Η σταδιακή του αποχώρηση από τα φώτα υπήρξε συνειδητή επιλογή ενός ανθρώπου που προτίμησε την ηρεμία και την αξιοπρέπεια από την κενή έκθεση.
Δάσκαλος στη Δραματική Σχολή Αθηνών τη δεκαετία του ’90, ασχολήθηκε περιστασιακά και με την πολιτική, χωρίς όμως να επιδιώξει μακρά παρουσία στον χώρο.
Ο Χρήστος Πολίτης έφυγε όπως έζησε: χαμηλόφωνα, με ακεραιότητα και χωρίς περιττές εξηγήσεις. Οι ρόλοι του, είτε στο αρχαίο δράμα είτε στην τηλεοπτική μυθοπλασία, έχουν ριζώσει βαθιά στη συλλογική μνήμη. Και η λάμψη του —θεατρική και τηλεοπτική— θα συνεχίσει να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτισμικής μας ιστορίας.
