Η πασχαλινή περίοδος, που παραδοσιακά αποτελούσε μια «ανάσα» για την τοπική αγορά, φέτος άφησε πίσω της περισσότερη απογοήτευση παρά αισ...
Αλλά σε μια πόλη που δείχνει να έχει μείνει καθηλωμένη σε εικόνες και ρυθμούς άλλων δεκαετιών, τι ακριβώς περίμεναν; Η Αμαλιάδα μοιάζει να έχει χάσει τον παλμό της. Οι δρόμοι δεν εμπνέουν, οι βιτρίνες δεν προκαλούν, και το συνολικό κλίμα δεν παρακινεί τον καταναλωτή να βγει, να περιηγηθεί, να ξοδέψει.
Η αγορά δεν είναι απλώς θέμα τιμών – είναι εμπειρία. Και αυτή η εμπειρία απουσιάζει.
Την ίδια στιγμή, σε άλλες πόλεις –μικρότερες ή μεγαλύτερες– οι τοπικοί φορείς και οι εμπορικοί σύλλογοι πήραν πρωτοβουλίες. Δημιούργησαν λόγους για να κατέβει ο κόσμος στην αγορά. Έδωσαν ζωή στους δρόμους τους.
Στην Αμαλιάδα, αντίθετα, κυριάρχησε η σιωπή. Μια σιωπή που δεν είναι απλώς απουσία ήχου, αλλά απουσία σχεδίου, διάθεσης και οράματος. Και σε αυτό το σημείο, οι ευθύνες δεν μπορούν να αγνοηθούν.
Δεν είναι μόνο μια ανύπαρκτη δημοτική αρχή, ικανή μόνο για φωτογραφίες στα social media, είναι και ο Εμπορικός Σύλλογος, που θα έπρεπε να αποτελεί τον βασικό μοχλό κινητοποίησης και συντονισμού, και ο οποίος εμφανίζεται –τουλάχιστον προς τα έξω– απών.
Σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, δεν υπήρξε καμία ουσιαστική πρωτοβουλία που να αλλάξει το κλίμα, να ενεργοποιήσει την αγορά, να δώσει ελπίδα στους επαγγελματίες.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή αλλά ξεκάθαρη: οι εποχές έχουν αλλάξει. Ο ανταγωνισμός δεν είναι πλέον μόνο η διπλανή πόλη, αλλά και το διαδίκτυο, τα μεγάλα αστικά κέντρα, ακόμα και οι ίδιες οι συνήθειες των καταναλωτών. Όποιος δεν προσαρμόζεται, μένει πίσω.
Από την Αμαλιάδα λείπει η κοινή προσπάθεια, η εξωστρέφεια και –κυρίως– η βούληση να αλλάξει κάτι. Γιατί χωρίς δράση, η απογοήτευση δεν θα είναι απλώς μια συγκυριακή διαπίστωση. Θα γίνει μόνιμη κατάσταση.
Και τότε, δεν θα φταίει ούτε το Πάσχα, ούτε η ακρίβεια. Θα φταίει η αδράνεια.
