Του Paulo Coelho Καθώς οι άνθρωποι αρχίζουν να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στα ζητήματα του πνεύματος, παρατηρούμε ταυτόχρονα και κάτι ά...
Του Paulo Coelho
Καθώς οι άνθρωποι αρχίζουν να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στα ζητήματα του πνεύματος, παρατηρούμε ταυτόχρονα και κάτι άλλο: την ανεπιείκεια προς την πνευματική αναζήτηση των άλλων. Κάθε μέρα λαμβάνω περιοδικά, μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, γράμματα και φυλλάδια τα οποία προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο τάδε δρόμος είναι καλύτερος από τα δεινά και τα οποία περιέχουν μια σειρά κανόνων που οδηγούν στη "φώτιση".
Λόγω του αυξανόμενου όγκου αυτού του είδους αλληλογραφίας, αποφάσισα να γράψω λίγα λόγια για αυτά που θεωρώ επικίνδυνα στην αναζήτηση αυτή.
Πρώτος μύθος: Το μυαλό μπορεί να θεραπεύσει τα πάντα
Αυτό δεν είναι αλήθεια και προτιμώ να καταρρίψω αυτόν το μύθο με μια ιστορία. Πριν από μερικά χρόνια, μια φίλη μου, πολύ αφοσιωμένη στην πνευματική αναζήτηση, ανέβασε πυρετό και άρχισε να νιώθει πολύ άσχημα. Ολη τη νύχτα προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει το μυαλό της πάνω στο σώμα της, εφαρμόζοντας όλες τις τεχνικές που γνώριζε, για να θεραπευτεί απλά και μόνο με τη δύναμη της σκέψης.
Την επόμενη ημέρα τα παιδιά της, ανήσυχα, της ζήτησαν να πάει στον γιατρό, εκείνη όμως αρνήθηκε, υποστηρίζοντας ότι "εξάγνιζε" το πνεύμα της. Δέχτηκε να πάει στο νοσοκομείο μόνο όταν η κατάστασή της έγινε ανυπόφορη και εκεί χρειάστηκε να υποβληθεί άμεσα σε εγχείρηση - η διάγνωση ήταν σκωληκοειδίτιδα. Ετσι λοιπόν μεγάλη προσοχή: Μερικές φορές είναι καλύτερο να παρακαλούμε τον Θεό να οδηγήσει τα χέρια ενός γιατρού παρά να προσπαθούμε να θεραπευτούμε μόνοι μας.
Δεύτερος μύθος: Το κόκκινο κρέας απομακρύνει το θείο φως
Είναι προφανές ότι, εάν ανήκετε σε κάποια συγκεκριμένη θρησκεία, πρέπει να σέβεστε τους ισχύοντες κανόνες -παραδείγματος χάριν, οι εβραίοι και οι μουσουλμάνοι δεν τρώνε χοιρινό κρέας και στην περίπτωση αυτή έχουμε μια πρακτική που αποτελεί μέρος της πίστης. Ωστόσο, ο κόσμος κατακλύζεται από ένα κύμα "εξαγνισμού" μέσω της διατροφής: Οι φανατικοί χορτοφάγοι κοιτούν τα άτομα που τρώνε κρέας σαν να ήταν υπεύθυνα για τη δολοφονία των ζώων.
Δεν είναι όμως και τα φυτά ζωντανά όντα; Η φύση είναι ένας συνεχής κύκλος ζωής και θανάτου και κάποια μέρα κι εμείς οι ίδιοι θα αποτελέσουμε τροφή για τη γη. Ετσι, αν δεν ανήκετε σε κάποια θρησκεία που απαγορεύει κάποια συγκεκριμένη τροφή, να τρώτε αυτό που ζητάει ο οργανισμός σας. Θα ήθελα εδώ να αναφέρω τη ιστορία του Ρώσου μάγου Γκουτζιέφ: Οταν ήταν νέος, επισκέφτηκε έναν μεγάλο δάσκαλο και για να τον εντυπωσιάσει έτρωγε μόνο χορταρικά.
Ενα βράδυ ο δάσκαλος θέλησε να μάθει γιατί ακολουθούσε μια τόσο αυστηρή δίαιτα και ο Γκουτζιέφ απάντησε: "Για να διατηρήσω το σώμα μου καθαρό".
Ο δάσκαλος γέλασε, συμβουλεύοντάς τον να σταματήσει αυτήν την πρακτική γιατί αν συνέχιζε έτσι, θα κατέληγε σαν λουλούδι θερμοκηπίου, πολύ αγνό αλλά ανίκανο να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις των ταξιδιών και της ζωής. Οπως έλεγε και ο Ιησούς, "δεν μολύνει τον άνθρωπο αυτό που μπαίνει στο στόμα του, αλλά αυτό που βγαίνει από το στόμα του".
Τρίτος μύθος: Ο Θεός είναι θυσία
Πολλοί άνθρωποι αναζητούν την οδό της θυσίας και της αυταπάρνησης, πιστεύοντας ακράδαντα ότι πρέπει να υποφέρουμε σε αυτόν τον κόσμο για να είμαστε ευτυχισμένοι στον άλλο. Αφού όμως αυτός ο κόσμος είναι μια ευλογία του Θεού, γιατί να μην μπορούμε να επωφεληθούμε στο μέγιστο από τις χαρές που δίνει η ζωή; Εχουμε συνηθίσει την εικόνα του Χριστού που κρέμεται από το σταυρό, αλλά ξεχνάμε ότι το μαρτύριό του διήρκεσε τρεις μόνο μέρες.
Τον υπόλοιπο καιρό του τον πέρασε ταξιδεύοντας, συναντώντας κόσμο, τρώγοντας, πίνοντας, μεταφέροντας το μήνυμα της ανοχής. Ετσι, λοιπόν, ακόμα και το πρώτο του θαύμα δεν ήταν "πολιτικά ορθό": Καθώς έλειπαν ποτά στους γάμους της Κανά, έκανε το νερό κρασί.
Εγώ νομίζω ότι το έκανε αυτό για να δείξει σε όλους μας ότι δεν είναι κακό να είμαστε ευτυχισμένοι, χαρούμενοι και να παίρνουμε μέρος σε μια γιορτή, γιατί η παρουσία του Θεού είναι πιο αισθητή όταν βρισκόμαστε μαζί με άλλους.
Ο Μωάμεθ έλεγε ότι "αν είμαστε δυστυχισμένοι, φέρνουμε δυστυχία και στους φίλους μας".
Ο Βούδας, μετά από μια μεγάλη περίοδο δοκιμασίας και αυταπάρνησης, ήταν τόσο αδύναμος, ώστε παραλίγο να πνιγεί. Οταν τον έσωσε ένας βοσκός, κατάλαβε ότι η απομόνωση και η θυσία μας απομακρύνουν από το θαύμα της ζωής.
Τέταρτος μύθος: Υπάρχει ένας και μοναδικός δρόμος προς τον Θεό
Αυτός ο μύθος είναι ο πιο επικίνδυνος απ' όλους. Από αυτόν ξεκινούν οι επεξηγήσεις του Μεγάλου Μυστηρίου, οι θρησκευτικές διαμάχες, η κατάκριση του συνανθρώπου μας. Μπορούμε να επιλέξουμε μια θρησκεία [εγώ, για παράδειγμα, είμαι καθολικός], αλλά πρέπει να κατανοήσουμε ότι, εάν ο αδερφός μας έχει επιλέξει μια διαφορετική θρησκεία, θα φτάσει κι εκείνος στην ίδια φώτιση που αναζητούμε και εμείς μέσω των πνευματικών μας πρακτικών.
Τέλος, αξίζει τον κόπο να θυμόμαστε ότι με κανέναν τρόπο δεν είναι δυνατόν να μεταθέσουμε στον πατέρα, τον ραβίνο ή τον ιμάμη την ευθύνη για τις αποφάσεις μας. Εμείς κατασκευάζουμε, με την κάθε μας πράξη, το δρόμο για τον Παράδεισο.
