Η στάση της Πολιτείας απέναντι στους απόμαχους της ζωής αποτελεί εδώ και χρόνια μια βαθιά πληγή για την κοινωνία. Άνθρωποι που εργάστηκαν δ...
Η στάση της Πολιτείας απέναντι στους απόμαχους της ζωής αποτελεί εδώ και χρόνια μια βαθιά πληγή για την κοινωνία. Άνθρωποι που εργάστηκαν δεκαετίες ολόκληρες, που στήριξαν με τον κόπο και τις εισφορές τους το κοινωνικό κράτος, βρίσκονται σήμερα στο περιθώριο, αντιμέτωποι με χαμηλές συντάξεις, ακρίβεια, ανεπαρκή υγειονομική φροντίδα και μια καθημερινότητα που συχνά προσβάλλει την αξιοπρέπειά τους.
Οι ηλικιωμένοι δεν ζητούν προνόμια.
Ζητούν τα αυτονόητα: να μπορούν να ζουν με ασφάλεια, να καλύπτουν βασικές ανάγκες, να έχουν πρόσβαση σε δημόσια υγεία και κοινωνική μέριμνα. Αντί γι’ αυτό, βιώνουν την αδιαφορία μιας Πολιτείας που συχνά τους αντιμετωπίζει ως «κόστος» και όχι ως ανθρώπους που δικαιούνται σεβασμό και φροντίδα.
Ακόμη πιο οδυνηρό είναι το γεγονός ότι, όταν οι απόμαχοι της ζωής βγήκαν κατά καιρούς στους δρόμους για να διεκδικήσουν όσα τους ανήκουν, δεν αντιμετωπίστηκαν πάντα με κατανόηση. Σε ειρηνικές διαδηλώσεις συνταξιούχων, έχουν καταγραφεί περιστατικά όπου ηλικιωμένοι χτυπήθηκαν από δυνάμεις των ΜΑΤ, δέχθηκαν χημικά ή απωθήθηκαν βίαια. Εικόνες που προσβάλλουν όχι μόνο τους ίδιους, αλλά και την ίδια τη δημοκρατία. Γιατί μια κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που φέρεται στους πιο αδύναμους – και οι ηλικιωμένοι είναι σήμερα από τους πιο ευάλωτους.
Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σκληρό: όποιος διεκδικεί, ακόμη κι αν είναι 70 ή 80 ετών, αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα και όχι ως πολίτης με δικαιώματα. Αυτή η λογική δεν συνάδει με τις αξίες μιας πολιτισμένης κοινωνίας και υπονομεύει την κοινωνική συνοχή.
Η Πολιτεία οφείλει να αλλάξει στάση. Να ακούσει τους ηλικιωμένους, να προστατεύσει την αξιοπρέπειά τους, να εξασφαλίσει συνθήκες ζωής αντάξιες της προσφοράς τους. Και, πάνω απ’ όλα, να διασφαλίσει ότι κανένας απόμαχος της ζωής δεν θα ξαναβρεθεί αντιμέτωπος με τη βία επειδή τόλμησε να ζητήσει δικαιοσύνη. Γιατί ο σεβασμός στους ηλικιωμένους δεν είναι επιλογή- είναι μέτρο πολιτισμού.
Ο Μιλτιάδης Φαρμάκης, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 96 ετών πριν λίγες ημέρες, Συνταξιούχος του Δημοσίου και πρώην Γραμματέας του Εφετείου Πατρών, αφιέρωσε τη ζωή του στη Δικαιοσύνη και στην κοινωνία, προσφέροντας άμισθα πολύτιμες υπηρεσίες για το κοινό καλό.
Δύο μήνες πριν τον θάνατό του, απευθύνθηκε με μια συγκινητική επιστολή προς τον Κωνσταντοπούλειο Οίκο Ευγηρίας και Χρονίων Παθήσεων Πατρών, με κοινοποίηση στο υπουργείο Υγείας και τον Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας, εκφράζοντας τα παράπονά του για τις συνθήκες διαβίωσης και τη σίτιση στο ίδρυμα, υπενθυμίζοντας με αξιοπρέπεια ότι ακόμη και στο τέλος της ζωής του, κάθε άνθρωπος δικαιούται σεβασμό, αξιοπρέπεια και ανθρώπινη φροντίδα.
Η επιστολή του δεν αποτελεί απλώς διαμαρτυρία, είναι μια γροθιά υπέρ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ένα μήνυμα προς όλους για το πώς η κοινωνία οφείλει να φροντίζει τους ηλικιωμένους και τους απόμαχους της ζωής, αναγνωρίζοντας την προσφορά τους και σέβοντας τα δικαιώματά τους.
Διαβάστε την επιστολή:
Πάτρα 28-11-2025
Προς
Τον κ. Πρόεδρο
του Κωνσταντοπούλειου Οίκου Ευγηρίας
και Χρονίων Παθήσεων Πατρών
Κοινοποίηση:
1) Υπουργό Υγείας-Πρόνοιας
2) Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδος
Kύριε Πρόεδρε
Ο κάθε πολίτης στις τελευταίες στιγμές της ζωής του επειδή δεν επιθυμεί να γίνει βάρος των παιδιών του επιλέγει να καταφύγει σε ένα ίδρυμα όπως εκείνο του οποίου είστε πρόεδρος.
Και φυσικά ομιλώ για το Κωνσταντοπούλειο το οποίο επέλεξα κι εγώ να διέλθω τις υπόλοιπες μέρες που ο Κύριος θα μου χαρίσει να ζήσω.
Βέβαια θα μου πείτε πως, αφού επέλεξα να απολαύσω τις μέρες και τους ρυθμούς που το ίδρυμα αυτό παρέχει στους τροφίμους του δεν δικαιούμαι να διαμαρτύρομαι.
Από μια άποψη έτσι πρέπει να έχουν τα πράγματα.
Όμως από τη στιγμή που έχω εκχωρήσει την σύνταξη μου στο ίδρυμα έχω κι εγώ κάποιες αξιώσεις.
Ανάλωσα τη ζωή μου στα Δικαστήρια και για το καλό της κοινωνίας κι έχω την αξίωση μιας αξιοπρεπούς διαβιώσεως κι ενός ανεκτού σιτηρεσίου .
Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό τόσο οι συνθήκες διαβίωσης μου όσο και τα προσφερόμενα φαγητά θυμίζουν τη σίτιση των πρώτων ημερών νεοσυλλέκτων.
Ίσως μου πείτε, κύριε εμείς αυτά σας προσφέρουμε εάν δεν σας αρέσει μπορείτε να απαλλαγείτε των δικών μας υπηρεσιών.
Θαυμάσια .Δεν θέλουμε να πιστεύουμε πως έτσι εκλαμβάνετε τον ανθρώπινο πόνο όπως αυτός εκφράζεται ως παράπονο και ως μια αξίωση για ανθρώπινη συμπεριφορά έναντι ενός γέροντος ο όποιος ανάλωσε τις δυνάμεις του για τον συνάνθρωπο , το δίκαιο και τον πολιτισμό μας τις ώρες που προσέφερε άμισθι πολλές αγαθοεργίες στο ενεργητικό του.
Η επιστολή μου αυτή έχει την έννοια παραπόνων για την αθλία σίτιση μου.
Δεν είναι δυνατόν στα τέλη της ζωής μου να τυγχάνω τοιαύτης μεταχειρίσεως.
Εάν θέλετε να σας εκθέσω λεπτομέρειες για την εν γένει διαβίωση μου στο ίδρυμα σας ευχαρίστως να με καλέσετε για να τις αναπτύξω λεπτομερώς και σε προσωπικό επίπεδο.
Θα ήθελα τέλος αυτή μου η επιστολή-διαμαρτυρία να αποβεί προς όφελος της συνολικής λειτουργίας του ιδρύματος και όχι ως μια εμμονική διαμαρτυρία ενός δύστροπου γέροντος.
Εάν θελήσετε να με ακούσετε και διά ζώσης θα εννοήσετε πως δεν είναι εμμονές και δυσανασχετήσεις μου αλλά μια ζώσα και απάνθρωπη πραγματικότητα η οποία πρέπει να αλλάξει προς το συμφέρων των φιλοξενουμένων γερόντων αλλά και την εν γένει κοινωνίας μας.
Μετά πάσης τιμής
Ο αιτών διαμαρτυρόμενος
Μιλτιάδης Φαρμάκης
