Τι συμβαίνει, επιτέλους, στα νοσοκομεία της Ηλείας; Πόσες καταγγελίες χρειάζονται για να θεωρηθεί ότι υπάρχει πρόβλημα; Πόσες ΕΔΕ πρέπε...
Τι συμβαίνει, επιτέλους, στα νοσοκομεία της Ηλείας;
Πόσες καταγγελίες χρειάζονται για να θεωρηθεί ότι υπάρχει πρόβλημα;
Πόσες ΕΔΕ πρέπει να “τρέχουν” χωρίς αποτέλεσμα για να παραδεχτεί η Πολιτεία ότι κάτι έχει σαπίσει;
Στο ένα νοσοκομείο, γιατρός με βαρύ ιστορικό καταγγελιών παραμένει στη θέση του, με συνεχείς ΕΔΕ που σέρνονται επί χρόνια, χωρίς σαφές πόρισμα, χωρίς κυρώσεις, χωρίς απαντήσεις.
[διαβάστε αύριο στην εφημερίδα Documento την ΕΔΕ για τον επίορκο γιατρό της Αμαλιάδας]
Στο άλλο, εργαζόμενος ΑμεΑ απομακρύνεται αυθαίρετα, με λογικές «έτσι θέλω», παραβιάζοντας κάθε έννοια νομιμότητας, ανθρωπιάς και κοινωνικής ευθύνης.
[ακούστε την Δευτέρα 12 Ιανουαρίου, στις "Ενδείξεις-Αποδείξεις" του ionion fm, για την περίπτωση εκδίωξης εργαζόμενου ΑΜΕΑ]
Και στο τρίτο νοσοκομείο, νέες καταγγελίες έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ ενός συστήματος που δείχνει να λειτουργεί ανεξέλεγκτα.
Κοινός παρονομαστής;
Η σιωπή.
Το Υπουργείο Υγείας και η 6η Υγειονομική Περιφέρεια γνωρίζουν. Έχουν ενημερωθεί. Έχουν λάβει αναφορές, έγγραφα, καταγγελίες. Κι όμως, επιλέγουν να κωφεύουν.
Όχι από άγνοια — αλλά από αδράνεια.
Όχι από αδυναμία — αλλά από επιλογή.
ΕΔΕ χωρίς τέλος, ευθύνες χωρίς κόστος
Οι Ένορκες Διοικητικές Εξετάσεις, αντί να αποτελούν εργαλείο διαφάνειας, έχουν μετατραπεί σε μηχανισμό καθυστέρησης και εξουθένωσης.
Όσο περνά ο χρόνος:
οι καταγγέλλοντες κουράζονται
οι μάρτυρες φοβούνται
οι υποθέσεις ξεθωριάζουν
και οι υπεύθυνοι παραμένουν ακλόνητοι
Έτσι εμπεδώνεται το πιο επικίνδυνο μήνυμα:
κανείς δεν τιμωρείται, ό,τι κι αν κάνει.
Όταν το σύστημα στρέφεται ενάντια στους αδύναμους
Η υπόθεση εργαζομένου ΑμεΑ δεν είναι απλώς εργασιακή αυθαιρεσία. Είναι ηθικό και θεσμικό ναυάγιο.
Σε ένα δημόσιο σύστημα υγείας που υποτίθεται ότι υπηρετεί την κοινωνική ευαισθησία, διώκονται οι πιο ευάλωτοι, ενώ προστατεύονται όσοι έχουν εξουσία ή πλάτες.
Αυτό δεν είναι διοίκηση.
Είναι κατάχρηση εξουσίας.
Οι ασθενείς στη μέση
Μέσα σε αυτό το χάος, οι ασθενείς:
περιμένουν
ταλαιπωρούνται
φοβούνται
και συχνά σωπαίνουν
Γιατί ξέρουν ότι αν μιλήσουν, δεν θα βρουν δικαίωση. Μόνο τοίχους.
Μέχρι πότε;
Μέχρι πότε τα νοσοκομεία της Ηλείας θα λειτουργούν χωρίς ουσιαστικό έλεγχο;
Μέχρι πότε οι διοικήσεις θα δρουν σαν μικρά φέουδα;
Μέχρι πότε το Υπουργείο Υγείας και η 6η ΥΠΕ θα παριστάνουν τους θεατές;
Η δημόσια υγεία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.
Ούτε πεδίο εξυπηρετήσεων.
Ούτε χώρος συγκάλυψης.
Όταν το κράτος σιωπά μπροστά σε καταγγελίες,
δεν είναι ουδέτερο — είναι συνένοχο.
Και η κοινωνία της Ηλείας έχει κάθε δικαίωμα να απαιτεί:
διαφάνεια, λογοδοσία και σεβασμό.
Τίποτα λιγότερο.
