Υπάρχει μια Ελλάδα που ταξιδεύει. Που διασχίζει ωκεανούς, συμμετέχει σε διεθνή φόρουμ, ανταλλάσσει χειραψίες κάτω από σημαίες και φωτισμ...
Και υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα — πιο σιωπηλή, πιο επίμονη — που περιμένει.
Περιμένει έργα, απαντήσεις, παρουσία.
Η συμμετοχή της Διονυσίας-Θεοδώρας Αυγερινοπούλου σε εκδηλώσεις στο Μεξικό, σε δεξιώσεις πρεσβειών και διεθνή φόρουμ για το περιβάλλον και τους ωκεανούς, είναι αναμφίβολα μέρος ενός θεσμικού ρόλου.
Δεν είναι ούτε παράνομη ούτε εκτός πλαισίου.
Είναι, θα έλεγε κανείς, η «κανονικότητα» της σύγχρονης πολιτικής: διεθνής δικτύωση, εικόνα, παρουσία.
Όμως, η πολιτική δεν κρίνεται στις αίθουσες. Κρίνεται στην επιστροφή.
Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Τι σημαίνει για την Ηλεία μια παρουσία στο Μεξικό;
Ποιο κομμάτι αυτής της διεθνούς δραστηριότητας αγγίζει τον τόπο που παλεύει καθημερινά με τη φθορά, την εγκατάλειψη και τις υποσχέσεις που δεν ολοκληρώνονται ποτέ;
Πόσες φορές έχουμε ακούσει για «σημαντικές επαφές» και «παρεμβάσεις υψηλού επιπέδου» που δεν άφησαν ούτε ένα ίχνος στο χώμα της Δυτικής Ελλάδας;
Η Ηλεία δεν έχει ανάγκη από φωτογραφίες.
Έχει ανάγκη από παρεμβάσεις.
Δεν ζητά συμμετοχή σε φόρουμ.
Ζητά παρουσία στο πεδίο.
Δεν περιμένει διεθνείς τίτλους.
Περιμένει λύσεις.
Γιατί την ίδια στιγμή που κάποιοι συζητούν για τους ωκεανούς, υπάρχουν ακτές στην Ηλεία που διαβρώνονται. Υπάρχουν υποδομές που γερνούν πριν ολοκληρωθούν. Υπάρχει μια κοινωνία που έχει μάθει να ακούει μεγάλα λόγια και να ζει με μικρές πραγματικότητες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η διεθνής εκπροσώπηση είναι άχρηστη.
Σημαίνει όμως ότι χωρίς απτό αποτέλεσμα, μετατρέπεται εύκολα σε κάτι άλλο: σε εικόνα.
Και η εικόνα, όσο λαμπερή κι αν είναι, δεν χτίζει δρόμους.
Δεν προστατεύει ακτές.
Δεν κρατά τους νέους στον τόπο τους.
Η πολιτική αξία μιας παρουσίας στο εξωτερικό δεν μετριέται με τις προσκλήσεις που λαμβάνει κάποιος, αλλά με όσα καταφέρνει να επιστρέψει πίσω.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία:
Αν από το Μεξικό δεν φτάσει τίποτα στην Ηλεία, τότε το ταξίδι δεν έγινε για την Ηλεία.
Έγινε απλώς για να ειπωθεί ότι έγινε.
Και η Ηλεία, κουρασμένη πια από αφηγήσεις, δεν έχει άλλη ανάγκη από ιστορίες.
Έχει ανάγκη από αλήθειες.
