Την ώρα που σε όλη τη χώρα οι τοπικές κοινωνίες επενδύουν στη μνήμη, μετατρέποντας την ιστορία τους σε ζωντανό κύτταρο πολιτισμού – με ...
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, επιλέγει όχι απλώς την αδράνεια, αλλά μια σχεδόν προκλητική αδιαφορία που αγγίζει τα όρια της περιφρόνησης προς την ίδια την ιστορική του ταυτότητα.
Η κεντρική εκδήλωση για τη μάχη του Πύργου περιορίζεται σε ελάχιστα πράγματα που δεν τιμούν ούτε τη δημοτική αρχή, ούτε τους πολίτες. Μια ιστορική επέτειος, που θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την πόλη, μετατρέπεται σε μια πρόχειρη, επιφανειακή δραστηριότητα χωρίς βάθος και ουσία.
Όχι γιατί δεν υπάρχουν ιδέες.
Αλλά γιατί, συνειδητά πλέον, δεν υπάρχει διάθεση.
Ο Σύλλογος Φίλων Ιστορίας «Χαράλαμπος Βιλαέτης» κατέθεσε έγκαιρα συγκεκριμένες και τεκμηριωμένες προτάσεις: δράσεις που θα μπορούσαν να αναδείξουν την ιστορική σημασία της επετείου, να εμπλέξουν την τοπική κοινωνία, να δώσουν περιεχόμενο και προοπτική.
Η απάντηση της δημοτικής αρχής; Σιωπή. Μια σιωπή εκκωφαντική. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Την ίδια στιγμή, η περιβόητη Πολιτιστική Επιτροπή – που διαφημίστηκε ως το όχημα για την «πολιτιστική αναγέννηση» της πόλης – αποδεικνύεται ένα κενό κέλυφος. Συναντήσεις χωρίς αντίκρισμα, συζητήσεις χωρίς αποτέλεσμα, πρόσωπα με βαρύγδουπους τίτλους αλλά χωρίς ουσιαστική παρέμβαση.
Η εικόνα είναι πλέον σαφής και ανησυχητική. Η δημοτική διοίκηση αντιμετωπίζει την ιστορία όχι ως ζωντανή παρακαταθήκη, αλλά ως ένα ενοχλητικό βάρος που πρέπει απλώς να διεκπεραιωθεί. Χωρίς όραμα, χωρίς φαντασία, χωρίς στοιχειώδη σεβασμό. Η τοπική μνήμη θυσιάζεται στον βωμό της ευκολίας και του ερασιτεχνισμού.
Η ιστορία, όμως, δεν είναι αγγαρεία. Δεν τιμάται με πρόχειρες κινήσεις και φτηνά υποκατάστατα εκδηλώσεων. Απαιτεί γνώση, σοβαρότητα, δημιουργικότητα. Απαιτεί ανθρώπους που να αντιλαμβάνονται το βάρος και τη σημασία της. Και, δυστυχώς, αυτά τα στοιχεία απουσιάζουν εκκωφαντικά από τον Δήμο Πύργου.
Η απόφαση του Συλλόγου Φίλων Ιστορίας «Χαράλαμπος Βιλαέτης» να μην συμμετάσχει σε αυτή την πολιτιστική υποβάθμιση δεν είναι απλώς μια πράξη διαμαρτυρίας. Είναι μια κραυγή αξιοπρέπειας.
Γιατί η πόλη αξίζει περισσότερα.
Και η ιστορία της, πολύ περισσότερα από αυτό το θλιβερό, επαναλαμβανόμενο άλλοθι πολιτισμού.
