Απορρίφθηκαν οι εφέσεις του Δημοσίου και του ΕΦΚΑ κατά της υπαγωγής επαγγελματία στον Νόμο Κατσέλη Ένα ηχηρό νομικό μήνυμα προς τη Φορ...
Ένα ηχηρό νομικό μήνυμα προς τη Φορολογική Διοίκηση και τον ΕΦΚΑ, αποδομώντας πλήρως την επιχειρηματολογία τους περί δήθεν «αντισυνταγματικής» υπαγωγής των δημοσίων οφειλών στον Νόμο Κατσέλη (Ν. 3869/2010), στέλνει η Δικαιοσύνη, με απόφαση δεύτερου βαθμού του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (με αριθμό 4857/2026).
Δικάζοντας ως Εφετείο, το Δικαστήριο απέρριψε κατ' ουσίαν τις εφέσεις που άσκησαν το Ελληνικό Δημόσιο και το ΚΕΑΟ, που επιχείρησαν να ανατρέψουν την πρωτόδικη απόφαση για τη διάσωση της κατοικίας ενός υπερχρεωμένου ελεύθερου επαγγελματία (σκηνογράφου), εγείροντας σειρά συνταγματικών ενστάσεων.
Η δικαστική κρίση επικυρώνει απόλυτα την προστασία του πολίτη, απορρίπτοντας τις αιτιάσεις των κρατικών φορέων.
Η κατάρριψη των ισχυρισμών του Δημοσίου (ΑΑΔΕ / Εφορία)
Το Ελληνικό Δημόσιο επιχείρησε να μπλοκάρει τη ρύθμιση, επικαλούμενο ότι η συμπερίληψη των φορολογικών οφειλών στον Νόμο Κατσέλη είναι αντισυνταγματική. Το βασικό του επιχείρημα ήταν ότι παραβιάζεται η αρχή της φορολογικής ισότητας (Άρθρα 4 και 78 του Συντάγματος), καθώς δημιουργείται αδικαιολόγητα μια ευνοϊκή μεταχείριση υπέρ των υπερχρεωμένων οφειλετών σε βάρος των συνεπών φορολογουμένων, αγνοώντας την πραγματική φοροδοτική ικανότητα.
Το Πρωτοδικείο απέρριψε τον ισχυρισμό ως αβάσιμο, προτάσσοντας την προστασία της αξίας του ανθρώπου (Άρθρο 2 παρ. 1 Συντ.). Αποδόμησε το επιχείρημα περί «ισότητας» με τρία καίρια σκεπτικά:
Απώλεια Φοροδοτικής Ικανότητας: Ένας πολίτης που έχει περιέλθει δικαστικά αποδεδειγμένα σε μόνιμη αδυναμία πληρωμών, δεν έχει πλέον την ίδια φοροδοτική ικανότητα που είχε όταν βεβαιώθηκαν οι φόροι. Συνεπώς, δεν τίθεται ζήτημα «άνισης μεταχείρισης» με τους συνεπείς φορολογούμενους, διότι πρόκειται για εντελώς ανόμοιες καταστάσεις.
Ρεαλισμός στην Είσπραξη: Το δικαστήριο υπέδειξε στο Δημόσιο ότι οι συγκεκριμένες απαιτήσεις είναι ούτως ή άλλως επισφαλείς. Μέσω της δικαστικής ρύθμισης, το Κράτος εξασφαλίζει τουλάχιστον ένα βέβαιο μέρος των εσόδων, τα οποία διαφορετικά δεν θα εισέπραττε ποτέ.
Οικονομική Επανένταξη: Το γενικότερο δημόσιο συμφέρον δεν ταυτίζεται με την οικονομική εξόντωση του πολίτη, αλλά με την επανένταξή του στην παραγωγική διαδικασία.
Η κατάρριψη των ισχυρισμών του ΕΦΚΑ (ΚΕΑΟ)
Από την πλευρά του, ο e-ΕΦΚΑ προσπάθησε να εξαιρεθεί από τη ρύθμιση, προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι το «κούρεμα» ασφαλιστικών εισφορών παραβιάζει ευθέως το Άρθρο 22 του Συντάγματος (προστασία του ασφαλιστικού κεφαλαίου). Υποστήριξε, μάλιστα, ότι η ένταξη των οφειλών στον νόμο συνιστά χαριστική «εισφοροδοτική αμνηστία» στους κακοπληρωτές, θέτοντας σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων και τις μελλοντικές συντάξεις.
Το Δικαστήριο απέρριψε κατηγορηματικά το αφήγημα περί «εισφοροδοτικής αμνηστίας», εστιάζοντας στα εξής:
Όχι σε «δανειστές δύο ταχυτήτων»: Αν ο ΕΦΚΑ εξαιρούνταν, η απαλλαγή του οφειλέτη από τα χρέη των τραπεζών θα ήταν πρακτικά άχρηστη, αφού θα παρέμενε εγκλωβισμένος στις απαιτήσεις του Ταμείου. Ο νόμος στοχεύει στη συνολική, και όχι αποσπασματική, λύτρωση του υπερχρεωμένου.
Μύθος η «απειλή βιωσιμότητας»: Η απόφαση ξεκαθαρίζει πως η περικοπή χρεών από υπερχρεωμένους, «αδύνατους» πολίτες δεν στερεί από τα Ταμεία αναγκαίους πόρους, ακριβώς επειδή πρόκειται για χρήματα που αντικειμενικά είναι αδύνατο να εισπραχθούν. Ο ΕΦΚΑ δεν μπορεί να στηρίζει τη βιωσιμότητά του σε πλασματικές (ανείσπρακτες) απαιτήσεις έναντι πτωχευμένων πολιτών.
Άλλο η οφειλή, άλλο η σύνταξη: Υπενθυμίζεται με την απόφαση ότι η δικαστική ρύθμιση των χρεών δεν ισοδυναμεί με αναγνώριση συνταξιοδοτικού δικαιώματος. Έτσι, διαχωρίζεται σαφώς η οφειλή από τις συνταξιοδοτικές παροχές..
Το «κλειδί» της εμπορικής ιδιότητας
Στην προσπάθειά τους να απορριφθεί η αίτηση υπαγωγής του οφειλέτη στον Νόμο Κατσέλη, Δημόσιο και ΕΦΚΑ επιστράτευσαν και ένα τελευταίο επιχείρημα. Υποστήριξαν ότι ο αιτών δεν δικαιούται υπαγωγή στον νόμο (που καλύπτει πρόσωπα χωρίς εμπορική ιδιότητα), επειδή υπήρξε ομόρρυθμο μέλος εταιρείας (Ο.Ε.) και άρα έχει την ιδιότητα του εμπόρου.
Το δικαστήριο προσπέρασε και αυτόν τον σκόπελο, κρίνοντας την ουσία και όχι τον νομικό τύπο.
Αναγνώρισε τον αιτούντα ως «μικρέμπορο». Σύμφωνα με την κρίση του, η εργασία του ως σκηνογράφου/φωτιστή αφορούσε παροχή υπηρεσιών τύπου ελευθέριου επαγγέλματος. Το κέρδος του δεν προερχόταν από κερδοσκοπία επί κεφαλαίων, αλλά αποτελούσε «αμοιβή του σωματικού του μόχθου και κόπου», επιτρέποντάς του την πλήρη υπαγωγή στις ευνοϊκές διατάξεις του νόμου.
Έσωσε το σπίτι του
Ο εφεσίβλητος, ο οποίος δραστηριοποιούνταν επαγγελματικά ως σκηνογράφος και θεατρικός φωτιστής, είχε υπαχθεί πρωτοδίκως στις προστατευτικές διατάξεις του Ν. 3869/2010 (Νόμος Κατσέλη), αντιμετωπίζοντας συσσωρευμένα χρέη προς τράπεζες, Φορολογική Διοίκηση και Ασφαλιστικά Ταμεία.
Το Ειρηνοδικείο είχε ορίσει:
Μηνιαίες καταβολές 300 ευρώ συμμέτρως προς όλους τους πιστωτές για χρονικό διάστημα τριών (3) ετών.
Διάσωση Κύριας Κατοικίας: Εξαίρεση της κύριας κατοικίας από την εκποίηση, με την υποχρέωση καταβολής του ποσού των 147.090 ευρώ σε 360 μηνιαίες δόσεις.
Η απόφαση δημοσιεύθηκε με επιμέλεια των δικηγόρων Μ. Κούβαρη και Α. Περδικομάτη.
