Υπάρχει ένα σημείο όπου η πρόκληση απέναντι στην κοινωνία ξεπερνά κάθε όριο. Και αυτό το σημείο έχει πλέον ξεπεραστεί εδώ και χρόνια με ...
Υπάρχει ένα σημείο όπου η πρόκληση απέναντι στην κοινωνία ξεπερνά κάθε όριο. Και αυτό το σημείο έχει πλέον ξεπεραστεί εδώ και χρόνια με τη βιομηχανία των συνεδρίων, των ημερίδων, των «φόρουμ ανάπτυξης», των «καινοτόμων προσεγγίσεων» και των χρυσοπληρωμένων εκδηλώσεων δημοσίων σχέσεων που χρηματοδοτούνται άμεσα ή έμμεσα από τα χρήματα των φορολογουμένων.
Περιφέρειες, Δήμοι, οργανισμοί δημοσίου συμφέροντος, αναπτυξιακές εταιρείες και διάφοροι ιδιωτικοί φορείς που επιδοτούνται από δημόσιο χρήμα έχουν μετατρέψει τα συνέδρια σε μηχανισμό απορροφήσεων κονδυλίων και ανακύκλωσης προσώπων.
Οι ίδιοι άνθρωποι.
Οι ίδιες φωτογραφιες.
Οι ίδιες υποσχέσεις.
Οι ίδιες βαρύγδουπες λέξεις χωρίς αντίκρισμα στην πραγματική ζωή των πολιτών.
Την ώρα που χωριά μένουν χωρίς υποδομές, σχολεία καταρρέουν, αγροτικοί δρόμοι διαλύονται, νοσοκομεία υπολειτουργούν και νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν την επαρχία, κάποιοι συνεχίζουν να στήνουν φιέστες χιλιάδων ευρώ, μιλώντας ακατάπαυστα για «βιώσιμη ανάπτυξη», «ψηφιακή μετάβαση» και «στρατηγικούς σχεδιασμούς».
Η κοινωνία έχει κουραστεί να πληρώνει δημόσιες σχέσεις.
Έχει κουραστεί να βλέπει επαγγελματίες των επιδοτήσεων και των προγραμμάτων να ζουν μόνιμα γύρω από ευρωπαϊκά κονδύλια, ημερίδες και φωτογραφίες προβολής, χωρίς να παράγεται ουσιαστικό έργο.
Κανείς δεν λέει ότι ο διάλογος ή η επιστημονική συζήτηση δεν έχουν αξία.
Όμως όταν η χώρα βυθίζεται στα προβλήματα και οι πολίτες στενάζουν από φόρους, τότε προτεραιότητα δεν μπορεί να είναι τα λογότυπα, τα banner, οι χορηγίες επικοινωνίας και οι πολυτελείς εκδηλώσεις.
Οι πολίτες θέλουν έργα.
Θέλουν ασφαλείς δρόμους.
Θέλουν σχολεία.
Θέλουν αντιπλημμυρικά έργα.
Θέλουν γιατρούς και υποδομές.
Δεν θέλουν άλλη μία «θεματική ενότητα» με καλοπληρωμένους ομιλητές και επαγγελματίες της δημόσιας εικόνας.
Κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξει θεσμικό φρένο. Απόλυτη διαφάνεια σε κάθε ευρώ που δαπανάται για συνέδρια και εκδηλώσεις. Δημοσιοποίηση όλων των αναθέσεων, των διαφημιστικών δαπανών, των εταιρειών διοργάνωσης, των συμβούλων και των ποσών που εισπράττονται.
Γιατί όταν το δημόσιο χρήμα μετατρέπεται σε εργαλείο αυτοπροβολής, τότε η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να εξοργίζεται.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μία συνεδριακή θεωρία.
Χρειάζεται αποτέλεσμα.
Και οι πολίτες δεν είναι πλέον διατεθειμένοι να πληρώνουν πανάκριβα λόγια χωρίς αντίκρισμα.
