Στην Ηλεία έχουμε αναγάγει την πολιτική παράσταση σε τοπικό σπορ. Δεν χρειάζονται έργα, αποτέλεσμα ή σχέδιο. Αρκεί μια φωτογραφία σε υπο...
Στην Ηλεία έχουμε αναγάγει την πολιτική παράσταση σε τοπικό σπορ. Δεν χρειάζονται έργα, αποτέλεσμα ή σχέδιο. Αρκεί μια φωτογραφία σε υπουργικό γραφείο, ένα δελτίο Τύπου γεμάτο βαρύγδουπες λέξεις και αμέσως αρχίζει η γνωστή λιτανεία των «μπράβο», των «συγχαρητηρίων» και των θριαμβολογιών.
«Σημαντική συνάντηση».
«Γόνιμος διάλογος».
«Θέσαμε τα προβλήματα του νομού».
«Ο υπουργός έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον».
Και μετά;
Σιωπή.
Τα ίδια προβλήματα. Οι ίδιοι δρόμοι. Η ίδια εγκατάλειψη. Οι ίδιες υποσχέσεις ανακυκλωμένες κάθε έξι μήνες σαν πολιτικό φυλλάδιο προηγούμενης δεκαετίας.
Το πιο τραγικό όμως δεν είναι οι πολιτικοί.
Είναι ότι μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας συνεχίζει να χειροκροτεί χωρίς να απαιτεί τίποτα. Χωρίς να ρωτά:
Τι ακριβώς πετύχατε;
Ποιο έργο εγκρίθηκε;
Πού είναι τα χρήματα;
Πότε ξεκινά;
Πότε τελειώνει;
Ποιος θα λογοδοτήσει αν δεν γίνει;
Αντί γι’ αυτό, τα κοινωνικά δίκτυα γεμίζουν αποθεωτικά σχόλια από κομματικούς φίλους, υπαλλήλους γραφείων, εξαρτημένους μικροπαράγοντες και επαγγελματίες χειροκροτητές της τοπικής μιζέριας.
Άνθρωποι που συμπεριφέρονται λες και η υποχρέωση ενός βουλευτή να πιέζει υπουργεία είναι κάποιο ιστορικό κατόρθωμα.
Δεν είναι κατόρθωμα η συνάντηση.
Κατόρθωμα είναι το αποτέλεσμα.
Κατόρθωμα είναι να βλέπει ο πολίτης έργο στον δρόμο του, δουλειές στον τόπο του, υποδομές που λειτουργούν, νέους ανθρώπους που μένουν και δεν φεύγουν.
Όχι φωτογραφίες με χαμόγελα και χειραψίες.
Η Ηλεία είναι ένας ευλογημένος τόπος.
Με μοναδική φύση, ακτογραμμή, αγροτική παραγωγή, ιστορία και την παγκόσμια ακτινοβολία της Αρχαία Ολυμπία.
Κι όμως, καταφέρνει διαρκώς να βρίσκεται πίσω από νομούς με πολύ λιγότερα πλεονεκτήματα.
Γιατί;
Γιατί εδώ μάθαμε να επιβραβεύουμε την εικόνα αντί την ουσία.
Να βαφτίζουμε «επιτυχία» την επίσκεψη και όχι το αποτέλεσμα.
Να θεωρούμε «παρέμβαση» μια ανακοίνωση στο Facebook.
Να ζούμε με χαμηλές απαιτήσεις και ακόμη χαμηλότερη μνήμη.
Κάθε φορά που αποθεώνουμε το τίποτα, γινόμαστε συνένοχοι στη στασιμότητα αυτού του τόπου.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί τα παιδιά μας φεύγουν, γιατί η αγορά μαραζώνει, γιατί η Ηλεία δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι.
Δεν θα σταματήσω να το γράφω:
στην Ηλεία του τίποτα, εμείς επιβραβεύουμε το τίποτα.
Μια φωτογραφία αρκεί.
Ένα δελτίο Τύπου γεμάτο μεγαλόστομες φράσεις αρκεί.
Μια «συνάντηση εργασίας» αρκεί για να ξεκινήσει το γνωστό πανηγύρι αυτοθαυμασμού στα κοινωνικά δίκτυα.
«Μπράβο».
«Άξιος».
«Συνεχίστε έτσι».
Να συνεχίσουν τι ακριβώς;
Την παραγωγή δημοσίων σχέσεων;
Τις επισκέψεις χωρίς αντίκρισμα;
Τις ανακοινώσεις που εξαφανίζονται μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας;
Γιατί στην πραγματική ζωή, η Ηλεία παραμένει καθηλωμένη.
Με έργα που σέρνονται, με νέους που εγκαταλείπουν τον τόπο, με υποδομές που θυμίζουν άλλη εποχή και με μια κοινωνία που δείχνει να βολεύεται περισσότερο με την ψευδαίσθηση της προόδου παρά με την απαίτηση για αλήθεια.
Το χειρότερο όμως είναι άλλο:
έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στη μετριότητα, ώστε πολλές φορές αντιμετωπίζουμε την αυτονόητη υποχρέωση ενός πολιτικού σαν σπουδαίο επίτευγμα.
Λες και ο ρόλος τους είναι να βγάζουν φωτογραφίες σε γραφεία υπουργών και όχι να φέρνουν χειροπιαστό αποτέλεσμα για τον τόπο.
Και κάπως έτσι, η κοινωνία μπαίνει σε έναν φαύλο κύκλο:
επιβραβεύει το τίποτα, εισπράττει τίποτα και μετά απορεί γιατί ο νομός μένει πίσω.
Η αλήθεια πονάει, αλλά πρέπει κάποτε να ειπωθεί καθαρά: στην Ηλεία του τίποτα, πολλοί έχουν μάθει να αρκούνται στα φτηνά υποκατάστατα της πραγματικότητας. Σε «κινέζικα αρώματα» πολιτικής, σε φο μπιζού δημοσίων σχέσεων, σε γυαλιστερές εικόνες χωρίς καμία πραγματική αξία από πίσω τους. Λίγη λάμψη βιτρίνας, λίγη υπερβολή στα λόγια, μερικές φωτογραφίες, μερικά στημένα χειροκροτήματα και το έργο ολοκληρώθηκε.
Η ουσία; Απούσα.
Το αποτέλεσμα; Ανύπαρκτο.
Η ευθύνη; Πάντα κάπου αλλού.
Κι όμως, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που εντυπωσιάζονται από το περιτύλιγμα. Που μπερδεύουν τη διαφήμιση με την προσφορά και την προβολή με την πραγματική δουλειά. Σαν να έχει χαθεί το μέτρο. Σαν να αρκεί πλέον η απομίμηση αντί για το αυθεντικό.
Μόνο που οι τόποι δεν προχωρούν με απομιμήσεις.
Δεν αναπτύσσονται με πολιτικό μάρκετινγκ, με δελτία Τύπου και με διαδικτυακές αυλές χειροκροτητών.
Χρειάζονται σοβαρότητα.
Χρειάζονται σχέδιο.
Χρειάζονται μνήμη.
Και πάνω απ’ όλα, χρειάζονται πολίτες που να απαιτούν αλήθεια και λογοδοσία — όχι φτηνό γυάλισμα.
Γιατί η Ηλεία δεν είναι φτωχός τόπος.
Φτωχές έχουν καταντήσει οι απαιτήσεις μας.
Και όσο συνεχίζουμε να χειροκροτούμε φωτογραφίες, δημόσιες σχέσεις και πολιτικά φο μπιζού, τόσο θα βυθιζόμαστε στη στασιμότητα που οι ίδιοι ανεχόμαστε.
