Παρακολούθησα, μέσα από βίντεο που κυκλοφορεί στα social media, τον δήμαρχο Ήλιδας, Χρήστο Χριστοδουλόπουλο, να δηλώνει στο Δημοτικό Συ...
Παρακολούθησα, μέσα από βίντεο που κυκλοφορεί στα social media, τον δήμαρχο Ήλιδας, Χρήστο Χριστοδουλόπουλο, να δηλώνει στο Δημοτικό Συμβούλιο ότι «δεν απαντά στους απόντες», δίνοντας τη δική του εκδοχή για κάποιες ενέργειες ανθρώπων που παλεύουν να μην εγκατασταθούν φωτοβολταϊκά στη λίμνη Πηνειού.
Και αναρωτιέμαι αν τελικά, σε αυτόν τον τόπο έχουμε μια μοναδική ικανότητα να βγάζουμε μόνοι μας τα μάτια μας.
Γινόμαστε περίγελος επειδή αδυνατούμε να συνεννοηθούμε ακόμη και σε αυτά που, επί της ουσίας, συμφωνούμε. Ή μήπως κάτι δεν έχω καταλάβει;
Δεν αμφισβητώ ότι πριν από λίγα χρόνια ο Χρήστος Χριστοδουλόπουλος, ως επικεφαλής της αντιπολίτευσης τότε, είχε ταχθεί ξεκάθαρα κατά των φωτοβολταϊκών. Ήμουν παρών.
Δεν αμφισβητώ επίσης ότι στελέχη της παράταξής του αντέδρασαν έντονα σε δηλώσεις του Περιφερειάρχη σε έκτακτο δημοτικό συμβούλιο, επί δημαρχίας Λυμπέρη. Ήμουν κι εκεί, τις κατέγραψα μάλιστα σε βίντεο που δημοσίευσα.
Όμως σήμερα μοιάζει να παίζεται ένα παιχνίδι παραλόγου.
Είναι δυνατόν ένας δήμαρχος να δηλώνει ότι «δεν απαντά στους απόντες»;
Ας δεχθώ ότι κάποιοι τότε δεν συμμετείχαν. Ίσως επειδή δεν γνώριζαν. Ίσως επειδή δεν είχαν αντιληφθεί το μέγεθος του κινδύνου. Ίσως για οποιονδήποτε άλλο λόγο.
Αυτό σημαίνει ότι σήμερα δεν έχουν δικαίωμα να εκφράσουν την αγωνία τους; Δεν έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τη γνώμη τους και να προβαίνουν σε ενέργειες προστασίας του τόπου τους;
Ακόμη κι αν κάποιος θεωρεί ότι είναι υπερβολικοί —προσωπικά δεν το πιστεύω— έχουν κάθε δικαίωμα να ανησυχούν όταν θεωρούν ότι κινδυνεύει η περιουσία τους, το φυσικό περιβάλλον της περιοχής τους ή ακόμη και η ποιότητα της ζωής τους.
Τους αποκλείουμε από τον διάλογο επειδή τώρα διαμαρτύρονται;
Τους αποκλείει ο δήμαρχος από μια συζήτηση που αφορά το μέλλον του τόπου;
Το παράδοξο είναι ότι όλοι, τουλάχιστον δημόσια, υποστηρίζουν το ίδιο: να μην τοποθετηθούν φωτοβολταϊκά στη λίμνη Πηνειού.
Εφόσον ο στόχος είναι κοινός, γιατί δεν κάθονται όλοι στο ίδιο τραπέζι; Γιατί να μη συζητήσουν, να ακουστούν όλες οι απόψεις, να συνθέσουν τις διαφορές τους και να χαράξουν μια κοινή στρατηγική;
Γιατί, αν υπάρχει κάτι που πραγματικά εξυπηρετεί όσους επιδιώκουν να περάσουν τέτοιου είδους σχεδιασμούς, αυτό είναι η διάσπαση του μετώπου των αντιδρώντων.
Το «διαίρει και βασίλευε» δεν είναι απλώς μια ιστορική φράση. Είναι η πιο αποτελεσματική τακτική όταν εκείνοι που συμφωνούν στον στόχο επιλέγουν να συγκρούονται μεταξύ τους αντί να συνεργάζονται.
Και αυτό, τελικά, είναι που πρέπει να προβληματίσει όλους. Όχι ποιος ήταν παρών χθες, όχι αν κάποιος είπε ή έκανε κάτι, αλλά ποιος είναι διατεθειμένος να σταθεί δίπλα στον άλλον σήμερα, για ένα ζήτημα που αφορά ολόκληρη την περιοχή.
Ο Χρήστος Χριστοδουλόπουλος είναι, αναμφισβήτητα, ένας ευγενικός άνθρωπος. Όσα χρόνια τον γνωρίζω, δεν μου έχει δώσει την εικόνα ενός ανθρώπου που δεν ακούει ή που αποκλείει κάποιον από μια συζήτηση. Αντίθετα, συνήθως επιδιώκει τον διάλογο.
Γι' αυτό και με προβληματίζει ακόμη περισσότερο η συγκεκριμένη στάση του. Τι ακριβώς εξυπηρετεί η αντιπαράθεση με ανθρώπους που, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς με όλες τις κινήσεις ή τις εκφράσεις τους, έχουν συγκροτήσει ένα μέτωπο ενάντια στην πιθανή εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στη λίμνη Πηνειού;
Ακόμη κι αν κάτι τον ενόχλησε στη συμπεριφορά ορισμένων, είναι αυτή η ενδεδειγμένη στάση για έναν δήμαρχο;
Ο δήμαρχος δεν είναι αρχηγός μιας παράταξης όταν διακυβεύονται τόσο σοβαρά ζητήματα. Είναι ο άνθρωπος που οφείλει να ενώνει, να γεφυρώνει διαφορές, να φέρνει στο ίδιο τραπέζι ακόμη και όσους διαφωνούν μεταξύ τους. Η αποστολή του δεν είναι να χωρίζει τους πολίτες σε «παρόντες» και «απόντες», αλλά να αξιοποιεί κάθε φωνή που μπορεί να ενισχύσει τον κοινό στόχο.
Αν πράγματι όλοι επιθυμούν το ίδιο αποτέλεσμα –να προστατευθεί η λίμνη Πηνειού– τότε η ενότητα δεν είναι επιλογή. Είναι προϋπόθεση επιτυχίας. Και ο πρώτος που οφείλει να την υπηρετήσει είναι ο δήμαρχος.
