Όποιος προσπαθήσει να παρακολουθήσει το σίριαλ της διεκδίκησης πανεπιστημιακών σχολών στην Ηλεία το τελευταίο διάστημα, είναι μαθηματικά...
Όποιος προσπαθήσει να παρακολουθήσει το σίριαλ της διεκδίκησης πανεπιστημιακών σχολών στην Ηλεία το τελευταίο διάστημα, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα καταλήξει με έναν έντονο πονοκέφαλο και μια βαθιά αίσθηση ματαιότητας.
Το ερώτημα που πλανάται εύλογα πάνω από τον νομό είναι απλό: «Ποιος τελικά μιλάει με ποιον, ποιος εκπροσωπεί ποιον και πόσες ομάδες παλεύουν –η καθεμία μόνη της– για το ίδιο πράγμα;»
Η πικρή αλήθεια είναι ότι η Ηλεία, αντί για ένα αρραγές, κοινό μέτωπο απέναντι στο Υπουργείο Παιδείας και το Πανεπιστήμιο Πατρών, παρουσιάζει μια εικόνα πολυδιάσπασης που αγγίζει τα όρια της γραφικότητας.
Οι δύο «στρατοί» και οι παράλληλοι μονόλογοι
Αυτή τη στιγμή, φαίνεται να κυριαρχούν δύο βασικοί πόλοι, οι οποίοι μοιάζουν να κινούνται σε παράλληλα σύμπαντα:
1. Η «Θεσμική» Ομάδα: Υπό την ομπρέλα της Αντιπεριφέρειας και του Νίκου Κοροβέση κινείται η επίσημη, θεσμική οδός. Συναντήσεις στην Αθήνα, υπομνήματα, και ραντεβού με υπουργούς. Είναι η πλευρά που προσπαθεί να παίξει με τους κανόνες της επίσημης πολιτικής διπλωματίας.
2. Η «Κινηματική» Ομάδα της Μητρόπολης: Από την άλλη πλευρά, ο Μητροπολίτης Ηλείας, βγήκε μπροστά συγκαλώντας δικές του συσκέψεις. Μια προσπάθεια που εκφράζει την αγανάκτηση της βάσης, αλλά λειτουργεί ως ένα δεύτερο, ξεχωριστό κέντρο εξουσίας και πίεσης.
Το αιώνιο σαράκι του τοπικισμού
Διαχρονικά στην Ηλεία υπήρχε έντονος τοπικισμός που κράτησε το νομό πολύ πίσω. Κάθε περιοχή προσπαθούσε για το δικό της συμφέρον χωρίς να λογαριάζει τους υπόλοιπους, ακόμα και στα μεγάλα ζητήματα. Αν η Ηλεία ήταν επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικής, θα είχε χάσει από τον πρώτο γύρο. Όχι επειδή της λείπουν τα χαρτιά ή τα πλεονεκτήματα –το αντίθετο μάλιστα– αλλά επειδή οι παίκτες της θα προτιμούσαν να κάψουν το ταμπλό παρά να αφήσουν τον διπλανό τους να κερδίσει.
Η διαπίστωση είναι κοινή, πικρή και δυστυχώς ιστορικά αποδεδειγμένη: ο ακραίος, τυφλός τοπικισμός είναι το διαχρονικό σαράκι που κρατά αυτόν τον ευλογημένο νομό καθηλωμένο στο χθες, την ώρα που οι γείτονές του τρέχουν στο αύριο.
Συμπέρασμα: Σοβαρότης... κάτω από το μηδέν
Το αποτέλεσμα αυτής της Βαβέλ; Όταν οι εκπρόσωποι της Ηλείας περνούν το κατώφλι του Υπουργείου ή της Πρυτανείας, δεν εκπέμπουν τη δυναμική ενός νομού 150.000 περίπου κατοίκων, αλλά την εικόνα μιας διασπασμένης περιοχής που δεν ξέρει τι θέλει – ή μάλλον, που θέλει τα πάντα, παντού και με κάθε πιθανό τρόπο.
Όσο η Τοπική Αυτοδιοίκηση, η Εκκλησία και οι βουλευτές προτιμούν τα ξεχωριστά δελτία τύπου και τις «σόλο» φωτογραφίες για τις εφημερίδες, αντί για ένα κοινό, θεσμοθετημένο Συντονιστικό Όργανο, η Ηλεία θα παραμένει ο εύκολος στόχος για τις επόμενες πανεπιστημιακές περικοπές. Γιατί η σοβαρότητα δεν κρίνεται από το πόσο δυνατά φωνάζεις, αλλά από το πόσο συντονισμένα διεκδικείς. Και αυτή τη στιγμή, το σκορ στον συντονισμό είναι κάτω από το μηδέν.
