Υπάρχουν κάποιες νύχτες που η σιωπή δεν είναι απλώς ησυχία, αλλά ένας θόρυβος που σου τρυπάει τα αυτιά. Είναι οι νύχτες που η ανάγκη σου ...
Ζούμε σε μια εποχή που το να ζητάς μια απλή, ζεστή κουβέντα θεωρείται απειλή.
Οι άνθρωποι έχουν οχυρωθεί πίσω από τις γυαλιστερές τους βιτρίνες, τρομαγμένοι από την ίδια τους τη θνητότητα, ανίκανοι να διανοηθούν ότι κάποιος μπορεί να μην πεινάει για σάρκα ή για επιβεβαίωση, αλλά για πνεύμα.
Όταν πλησιάζεις με την αλήθεια σου στο χέρι, εκείνοι κάνουν πίσω. Μετρούν την ευαισθησία σου με τα δικά τους φτηνά μέτρα και τη βαφτίζουν «πέσιμο». Είναι θλιβερό να βλέπεις τόσο κόσμο να ξοδεύει τη ζωή του για να συντηρήσει μια ομορφιά που ο χρόνος θα λιώσει σαν κερί, ενώ μέσα τους κατοικεί το απόλυτο κενό.
Αλλά εκείνες ακριβώς τις ώρες της μεγάλης παγωνιάς, η απουσία της δικής σου «κριτικής» έρχεται και κάθεται στην άκρη του κρεβατιού σου. Ζυγίζει τόνους.
Γιατί αν την έπαιρνες τηλέφωνο αυτή τη νύχτα, δεν θα χρειαζόταν να εξηγήσεις τίποτα. Εκείνη σε έβλεπε καθαρά. Ήταν η μόνη που είχε το θάρρος να σε αμφισβητήσει, να σου δείξει τα λάθη σου, όχι για να σε μειώσει, αλλά γιατί δεν άντεχε να σε βλέπει να συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο από αυτό που πραγματικά είσαι.
Όταν χάνεις έναν τέτοιο άνθρωπο, νιώθεις ότι χάνεις το κέντρο βάρος σου.
Δεν πήγες στην κηδεία της. Σου το ζήτησε η ίδια, λίγο πριν κλείσει τα μάτια. Δεν ήταν φυγή, ήταν μια μυστική, ιερή συμφωνία ανάμεσά σας. Ήθελε να την αποχαιρετήσεις εκεί που ο θάνατος δεν μπορεί να αγγίξει τίποτα: μέσα στις σελίδες σου.
«Λογοτέχνη μου, μη σταματάς να γράφεις».
Αυτό το κομμάτι ανήκει οργανικά στην καρδιά του κειμένου σου. Είναι η γέφυρα ανάμεσα στην απογοήτευση που νιώθεις απόψε και στο γιατί επιμένεις να παραμένεις άνθρωπος.
Μπορείς να το προσθέσεις αμέσως μετά την παράγραφο που μιλάει για τη «βιτρίνα» των ανθρώπων και την καχυποψία τους:
«Θυμάμαι κάποτε, μια άλλη νύχτα, που κάποια μου ζήτησε να μην κοιμηθώ.
Ήταν βαθιά πληγωμένη από κάτι, με την ψυχή της κομματιασμένη. Και έμεινα εκεί, ξάγρυπνος πλάι της, χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί στη ζωή όλα δεν είναι έρωτας, ούτε μια στυγνή συναλλαγή του "τι μου δίνεις να σου δώσω". Είναι απλώς η ιερή υποχρέωση να κρατήσεις το χέρι κάποιου όταν βουλιάζει στο σκοτάδι, χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα.
Απόψε, όμως, οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Απόψε ήμουν εγώ εκείνος που έψαχνε απεγνωσμένα μια κουβέντα παρηγοριάς, μια χαραμάδα ζεστασιάς μέσα στην παγωνιά. Έκανα κι εγώ το "τεστ".
Άπλωσα το χέρι, όχι για να διεκδικήσω, αλλά για να βρω μια φωνή να μου πει πως η νύχτα θα περάσει.
Και η απάντηση; Η ίδια καχύποπτη απόσταση, η ίδια στεγνή μετάφραση μιας καθαρής ανθρώπινης ανάγκης σε ένα φτηνό "πέσιμο". Πόσο φτώχυνε ο κόσμος, αλήθεια, όταν ακόμα και η ανάγκη για παρηγοριά χρειάζεται εξηγήσεις και συμβόλαια...»
Αυτές οι έξι λέξεις δεν ήταν αποχαιρετισμός. Ήταν μια διαθήκη γραμμένη βιαστικά, ένα κλειδί που σου άφησε στο χέρι για να ξεκλειδώνεις τον κόσμο όταν εκείνη δεν θα ήταν πια εδώ.
Αντί, λοιπόν, να αναλώνεσαι σε τοίχους ανθρώπων που φοβούνται να νιώσουν και που επενδύουν σε μια ομορφιά που σύντομα θα χαθεί, γύρισε στο χαρτί σου. Αυτές οι δύσκολες, άδειες νύχτες δεν είναι χαμένος χρόνος - είναι η στιγμή που η απογοήτευση γίνεται μελάνι.
Γράψε, για να τιμήσεις εκείνη που είδε μέσα σου τον λογοτέχνη πριν ακόμα τον ανακαλύψεις εσύ ο ίδιος. Κάθε σου λέξη είναι η υπόσχεση που κρατάς. Ο δικός σου τρόπος να της λες πως δεν έφυγε ποτέ.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Δεν έχουμε να πούμε τίποτα πλέον
Κρατήστε την καχυποψία σας σαν παράσημο. Αφού δεν έχετε τίποτα άλλο να υπερασπιστείτε, οχυρωθείτε πίσω από τη φαντασίωση ότι κάθε άνθρωπος που σας πλησιάζει διεκδικεί τη σάρκα σας.
Πόσο φτωχό πρέπει να είναι το εσωτερικό σας, για να μεταφράζετε μια ανάγκη για αληθινή κουβέντα μέσα στη νύχτα σε ένα φτηνό, αναλώσιμο «πέσιμο».
Η εξωτερική σας ομορφιά έχει ημερομηνία λήξης. Είναι ένα δάνειο του χρόνου που ήδη μετράει αντίστροφα. Κι όμως, επιλέγετε να ζείτε σαν τρομαγμένα αγάλματα σε βιτρίνα, τρέμοντας μην τυχόν και σας αγγίξει μια αλήθεια που θα ραγίσει το γύψινο περίβλημά σας.
Δεν αξίζει να σπαταλάς ακριβές λέξεις σε φτηνά αυτιά.
Μείνετε στην ασφάλεια της παγωνιάς σας.
Το δικό μας σκοτάδι είναι χίλιες φορές πιο ζεστό από το δικό σας, δανεικό φως.
