Αναρωτιέται κανείς, τελικά, αν η ηλιθιότητα σε αυτόν τον τόπο είναι κάποιο γονίδιο που κουβαλάμε από τη γέννα μας ή μια δεξιότητα που την ε...
Αναρωτιέται κανείς, τελικά, αν η ηλιθιότητα σε αυτόν τον τόπο είναι κάποιο γονίδιο που κουβαλάμε από τη γέννα μας ή μια δεξιότητα που την εξελίσσουμε με σκληρή, καθημερινή προσπάθεια στην πορεία της ζωής μας. Γιατί, πραγματικά, ορισμένα πράγματα που συμβαίνουν στον Νομό Ηλείας δεν εξηγούνται πλέον με τους κανόνες της κοινής λογικής.
Διαβάζουμε σήμερα σε ρεπορτάζ του τοπικού τύπου: «Κοινό μέτωπο διεκδίκησης από φορείς και σωματεία, μετά την επίσημη αποκάλυψη εγγράφου-σοκ που αποτυπώνει το μέγεθος της υποστελέχωσης στη Ν.Μ. Αμαλιάδας».
Και κάπου εδώ, κυρίες και κύριοι, είναι που σταματάει το ρολόι, σηκώνονται τα χέρια ψηλά και γελάνε ακόμη και οι πέτρες αυτού του νομού.
Αλήθεια τώρα; «Έγγραφο-σοκ»; «Αποκάλυψη»;
Ήθελα να ήξερα, όλοι αυτοί οι όψιμοι «επαναστάτες» των φορέων και των σωματείων, που ξαφνικά έπεσαν από τα σύννεφα και μαζεύονται για να κάνουν μέτωπα, πού ζούσαν μέχρι χθες;
Ποτέ κανένας τους δεν πέρασε το κατώφλι του συγκεκριμένου νοσηλευτικού ιδρύματος για να δει με τα μάτια του το χάος και τις ελλείψεις;
Ποτέ κανένας τους δεν άκουσε τους εναπομείναντες γιατρούς και νοσηλευτές να κραυγάζουν, να εκλιπαρούν και να προειδοποιούν ότι έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της ανθρώπινης αντοχής τους;
Δεν έχουν ραδιόφωνο στο σπίτι τους;
Δεν ξεφυλλίζουν εφημερίδες;
Δεν σερφάρουν στο διαδίκτυο;
Προφανώς, όλοι αυτοί οι κύριοι ζούσαν σε κάποιον δικό τους, παράλληλο πλανήτη. Και ξαφνικά, σήμερα, με ένα χαρτί στο χέρι, ανακάλυψαν την πυρίτιδα!
Δεν άκουσαν ποτέ τον Πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου Αμαλιάδας να χτυπάει καμπανάκια εδώ και χρόνια;
Δεν έφτασαν ποτέ στα αυτιά τους οι επώνυμες καταγγελίες που βοούσαν ότι το νοσοκομείο είχε καταντήσει ένα ιδιότυπο «παραμάγαζο» για να χτίζουν πολιτική καριέρα επίδοξοι δήμαρχοι και τοπικοί κομματάρχες;
Τίποτα απολύτως;
Και έρχονται σήμερα, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, να μας πουν ότι «τώρα έμαθαν» για την αποψίλωση του νοσοκομείου και ότι «τώρα θα κάνουν κοινό μέτωπο».
Ας σταματήσει επιτέλους αυτό το κακόγουστο θέατρο. Η υποκρισία έχει και τα όριά της.
Ρε, δουλευόμαστε μεταξύ μας;
Σοβαρευτείτε, γιατί ο κόσμος δεν αντέχει άλλο ούτε το δούλεμα, ούτε τις «κατόπιν εορτής» συσκέψεις σας. Το νοσοκομείο πεθαίνει κι εσείς ακόμα ψάχνετε να διαβάσετε τα έγγραφα.
