Αν η ντροπή είχε φιλότιμο, η Αρχαία Ήλιδα δεν θα ήταν σήμερα μια πλημμυρισμένη σκιά του εαυτού της. Δεν θα χρειαζόταν φωτογραφίες, αναρτήσ...
Ο αρχαιολογικός χώρος της Αρχαίας Ήλιδας είναι πλημμυρισμένος. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Νερά λιμνάζουν πάνω στα ίχνη της Ιστορίας και η εγκατάλειψη στάζει πιο βαριά κι από τη βροχή. Κι εμείς; Απόντες. Όλοι.
Τραγικές οι φωτογραφίες που δημοσίευσε ο γιατρός Βαγγέλης Δημητρόπουλος.
Κατά τ’ άλλα, μας ένοιαξε η πινακίδα στη Νέα Εθνική Οδό. Να δείχνει κατεύθυνση. Προς τι όμως; Προς έναν χώρο βυθισμένο στη λάσπη, στη σιωπή και στην αδιαφορία; Προς ένα μνημείο που αντιμετωπίζεται σαν αγροτεμάχιο χωρίς ιδιοκτήτη;
Χάθηκε, λέει, ένα υποβρύχιο μοτέρ σήμερα για να τραβήξει τόσο νερό; Μια αντλία; Μια στοιχειώδης παρέμβαση, όπως αναφέρει εύστοχα ο κ. Δημητρόπουλος.Ένα τηλέφωνο στην Πυροσβεστική; Μια κίνηση, έστω για τα μάτια του κόσμου;
Τίποτα. Κανείς.
Ούτε ένας αρμόδιος να ιδρώσει.
Ούτε ένας θεσμός να σηκώσει το βάρος που του αναλογεί.
Κανένας σύλλογος; Καμία φωνή; Καμία ανακοίνωση;
Τόσοι φύλακες, τόσες υπηρεσίες, τόσες σφραγίδες και υπογραφές — και όταν έρχεται η ώρα της ευθύνης, όλοι εξαφανίζονται σαν τα νερά που δεν φεύγουν.
Και μετά θα φταίει ποιος;
Η υπεύθυνη της Εφορείας Αρχαιοτήτων;
Ο Δήμος;
Το Υπουργείο;
Ή μήπως το μόνιμο άλλοθι: «δεν υπήρχαν κονδύλια», «δεν ήταν αρμοδιότητα», «δεν προλάβαμε»;
Η αλήθεια είναι πιο άβολη: φταίει το χάλι μας. Ένα συλλογικό χάλι, μαύρο σαν τη λάσπη που σκεπάζει την Αρχαία Ήλιδα. Ένας λαός που θυμάται την Ιστορία του μόνο για πανηγυρικούς λόγους και τουριστικά φυλλάδια. Που θέλει μνημεία-βιτρίνες, όχι ζωντανή ευθύνη. Που αγαπά την κληρονομιά του μόνο όταν δεν απαιτεί κόπο, σύγκρουση και λογοδοσία.
Η Αρχαία Ήλιδα δεν πλημμύρισε απλώς από νερό. Πλημμύρισε από αδιαφορία. Και αυτή δεν αντλείται με μοτέρ. Θέλει κάτι πιο σπάνιο: συνείδηση.
Αλλά αυτή, δυστυχώς, έχει χαθεί προ πολλού.
