Για ακόμη μία φορά η Πηνεία μετρά πληγές μετά από έντονα καιρικά φαινόμενα. Κατεστραμμένοι δρόμοι, πλημμυρισμένες αγροτικές εκτάσεις, απο...
Για ακόμη μία φορά η Πηνεία μετρά πληγές μετά από έντονα καιρικά φαινόμενα.
Κατεστραμμένοι δρόμοι, πλημμυρισμένες αγροτικές εκτάσεις, αποκλεισμένα χωριά, ζημιές σε υποδομές.
Εικόνες γνώριμες. Τόσο γνώριμες, που πλέον δεν προκαλούν ούτε έκπληξη – μόνο αγανάκτηση.
Το φαινόμενο, φυσικά, δεν είναι νέο. Παρατηρείται σχεδόν κάθε χρόνο. Οι ίδιες περιοχές, τα ίδια σημεία, τα ίδια προβλήματα. Κι όμως, κάθε φορά εμφανιζόμαστε σαν να πέσαμε από τα σύννεφα. Σαν να μην ήταν γνωστό τι θα συμβεί. Σαν να μην υπήρχαν προειδοποιήσεις, μελέτες, καταγραφές, εμπειρία δεκαετιών.
Και εδώ γεννιέται το αμείλικτο ερώτημα:
Αφού γνωρίζουν τα προβλήματα, γιατί δεν λαμβάνονται μέτρα ώστε να μη συμβαίνουν ξανά;
Γιατί τα αντιπλημμυρικά έργα μένουν στα χαρτιά;
Γιατί οι παρεμβάσεις είναι αποσπασματικές και πρόχειρες;
Γιατί θυμόμαστε τις περιοχές αυτές μόνο όταν πνίγονται;
Την ίδια στιγμή, ακούμε συνεχώς μεγάλα λόγια για «ανάπτυξη της υπαίθρου», για «στήριξη της περιφέρειας», για «παραμονή των νέων στα χωριά».
Πώς, όμως, να μείνουν οι νέοι όταν δεν έχουν στοιχειώδη πρόσβαση;
Όταν με μια δυνατή βροχή αποκόβονται από τον υπόλοιπο κόσμο;
Όταν νιώθουν ότι ζουν σε περιοχές δεύτερης κατηγορίας, ξεχασμένες από την Πολιτεία;
Οι κάτοικοι δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν τα αυτονόητα:
ασφαλείς δρόμους, υποδομές που αντέχουν, σχεδιασμό με προοπτική και όχι διαχείριση της καταστροφής εκ των υστέρων.
Οι φωτογραφίες, οι αυτοψίες και οι επίσημες δηλώσεις είναι εύκολες.
Όμως τα προβλήματα δεν λύνονται με επισημάνσεις, ούτε με αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Λύνονται με έργα, με ευθύνη, με συνέπεια και –κυρίως– με πολιτική βούληση.
Η Πηνεία δεν αντέχει άλλες επαναλήψεις του ίδιου έργου.
Ούτε οι κάτοικοί της.
Ούτε η λογική.
Ήρθε η ώρα να πάψουμε να καταγράφουμε τις ζημιές
και να αρχίσουμε, επιτέλους, να αποτρέπουμε τις αιτίες.
