Η Ηλεία δεν είναι ένας φτωχός τόπος. Είναι ένας τόπος εγκαταλελειμμένος. Και η εγκατάλειψη αυτή δεν είναι φυσικό φαινόμενο∙ είναι πολιτ...
Η Ηλεία δεν είναι ένας φτωχός τόπος. Είναι ένας τόπος εγκαταλελειμμένος. Και η εγκατάλειψη αυτή δεν είναι φυσικό φαινόμενο∙ είναι πολιτική επιλογή. Χρόνια τώρα, το πολιτικό προσωπικό του νομού επιδεικνύει έναν συνδυασμό ανικανότητας, αδιαφορίας και βολικής σιωπής, αφήνοντας μια ολόκληρη κοινωνία να βαλτώνει.
Οι υποσχέσεις επαναλαμβάνονται μηχανικά σε κάθε προεκλογική περίοδο: ανάπτυξη, υποδομές, θέσεις εργασίας, τουρισμός, αγροτική στήριξη. Μετά τις εκλογές, όμως, πέφτει σιωπή. Έργα που εξαγγέλλονται μένουν στα χαρτιά, μελέτες σκονίζονται σε συρτάρια και η Ηλεία συνεχίζει να μετρά απώλειες: πληθυσμιακή συρρίκνωση, ανεργία, εγκατάλειψη της υπαίθρου, νέους που φεύγουν χωρίς να κοιτάξουν πίσω.
Το οδικό δίκτυο παραμένει επικίνδυνο και ανεπαρκές.
Ο σιδηρόδρομος, σύμβολο κάποτε σύνδεσης και προοπτικής, έχει καταντήσει φάντασμα. Η αγροτική παραγωγή –η ραχοκοκαλιά της τοπικής οικονομίας– αντιμετωπίζεται χωρίς στρατηγική, χωρίς ουσιαστική προστασία από τις εισαγωγές, χωρίς σοβαρό σχέδιο προστιθέμενης αξίας. Κι όμως, οι εκπρόσωποι του νομού στα κέντρα λήψης αποφάσεων αρκούνται σε φωτογραφίες, δελτία Τύπου και γενικόλογες δηλώσεις.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ανικανότητα. Είναι και η αδιαφορία. Μια αδιαφορία που εκφράζεται με την απουσία διεκδίκησης.
Πότε είδαμε οργανωμένη, επίμονη πίεση για μεγάλα έργα;
Πότε ακούστηκε μια δυνατή, ενιαία φωνή για την Ηλεία στη Βουλή;
Αντί γι’ αυτό, παρακολουθούμε μικροκομματικές σκοπιμότητες, προσωπικές στρατηγικές επιβίωσης και έναν πολιτικό επαρχιωτισμό που καθηλώνει τον τόπο.
Η Ηλεία κουβαλά βαριά ιστορία, πολιτισμό και φυσικό πλούτο. Από την Αρχαία Ολυμπία, την Αρχαία Ηλιδα μέχρι τις παραλίες και τον αγροτικό της κάμπο, θα μπορούσε να αποτελεί πρότυπο βιώσιμης ανάπτυξης. Όμως απαιτείται όραμα. Και το όραμα απουσιάζει. Αντικαταστάθηκε από διαχείριση της μιζέριας και από μια επικίνδυνη κανονικοποίηση της παρακμής: «έτσι είναι τα πράγματα», «δεν γίνεται αλλιώς».
Κι όμως, γίνεται αλλιώς.
Αλλά όχι με τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες νοοτροπίες. Όχι με πολιτικούς που θυμούνται τον τόπο μόνο όταν χρειάζονται ψήφους. Όχι με εκπροσώπους που δεν συγκρούονται, δεν διεκδικούν, δεν ρισκάρουν. Η Ηλεία δεν χρειάζεται διαχειριστές της στασιμότητας. Χρειάζεται ανθρώπους που να πιστεύουν πραγματικά στον τόπο και να είναι διατεθειμένοι να συγκρουστούν για αυτόν.
Η ευθύνη, βέβαια, δεν βαραίνει μόνο τους πολιτικούς. Βαραίνει και την κοινωνία που συχνά ανέχεται, ξεχνά, συμβιβάζεται.
Όμως η αλλαγή ξεκινά από την πολιτική ηγεσία. Και όσο αυτή παραμένει ανίκανη και αδιάφορη, η Ηλεία θα συνεχίσει να μένει πίσω — όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί κάποιοι φροντίζουν να μην πάει μπροστά.
Και ας τεθεί επιτέλους το ερώτημα καθαρά: διαχρονικά, τι ακριβώς προσέφεραν; Πέρα από φωτογραφίες στα τοπικά και πανελλαδικά ΜΜΕ, χαμόγελα σε διαδρόμους υπουργείων και ανακοινώσεις για «επαφές με υπηρεσιακούς παράγοντες», ποιο είναι το απτό αποτέλεσμα; Πότε ενημερώθηκε ουσιαστικά η κοινωνία για το τι συζητήθηκε, τι διεκδικήθηκε και –κυρίως– τι κερδήθηκε από αυτές τις συναντήσεις; Ποτέ. Οι πολίτες μένουν με δελτία Τύπου και γενικόλογες διαβεβαιώσεις, χωρίς λογοδοσία και χωρίς μετρήσιμα αποτελέσματα.
Πότε υλοποιήθηκε ένα μεγάλο, καθοριστικό έργο στον νομό, αντάξιο των εξαγγελιών που κατά καιρούς έγιναν; Ποιο έργο άλλαξε πραγματικά την οικονομία, την καθημερινότητα, την προοπτική της Ηλείας; Η απάντηση είναι σκληρή αλλά ειλικρινής: κανένα.
Παρά τις υποσχέσεις, τα χρονοδιαγράμματα και τις «ώριμες μελέτες», ο νομός παραμένει σταθερά στις χαμηλότερες θέσεις ανάπτυξης, με δείκτες που μαρτυρούν στασιμότητα και όχι πρόοδο.
Και ας μην υπάρχει παρεξήγηση: όταν μιλάμε για πολιτικό προσωπικό, μιλάμε για όλους όσοι ασχολούνται με τα κοινά και εξελέγησαν με την ψήφο των πολιτών. Βουλευτές, αυτοδιοικητικούς, περιφερειακούς και δημοτικούς άρχοντες. Η ευθύνη είναι συλλογική και διαχρονική. Δεν αφορά πρόσωπα μιας μόνο περιόδου, αλλά μια νοοτροπία που αναπαράγεται και συντηρείται, με κοινό παρονομαστή την απουσία ουσιαστικού έργου και την έλλειψη πραγματικής διεκδίκησης.
Η Ηλεία αξίζει καλύτερα. Και το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να συνεχίσουμε να προσποιούμαστε ότι δεν το βλέπουμε.
